Hoe sociaal is Nederland voor chronisch zieken?

Sociaal Nederland Sarcoidose Ziekenhuis Medicatie GAK Arbeidsbureau Ombudsman Overheid Discriminatie

Hoe sociaal is Nederland voor chronisch zieken?

Rutte-I is weg, maar zijn afbraak beleid gaat door. In 2010 begonnen VVD, CDA en PVV de aanval op zorg, onderwijs, openbaar vervoer, cultuur, kinderopvang en uitkeringen. Naast de geplande €18 miljard, hebben nu ook D66, CU en GroenLinks ingestemd met €12,3 miljard extra bezuinigingen: samen meer dan €30 miljard. Deze bezuinigingen zijn niet alleen onrechtvaardig, maar ook totaal onnodig.

Als we het geld halen waar het zit: bij de grote graaiers, wapentuig, asfalt en andere rechtse hobby‘s.

De begroting van socialisme.nu levert in vier jaar veel meer op voor investering in sociale voorzieningen en een toekomst voor ons allemaal.

Bestraf de belastingontduikers.

Een documentaire van Zembla liet zien dat multinationals op grote schaal de belasting ontduiken. Daardoor loopt de schatkist jaarlijks €16 miljard mis. Door op dit bedrag 25% straf heffing te berekenen, komt per jaar 4 miljard binnen, in vier jaar dus 16 miljard.

Verhoog vennootschapsbelasting tot 30%.

De vennootschapsbelasting, of winstbelasting, is in 2007 verlaagd van 29.6% naar 25,5%. Als het tarief wordt teruggebracht naar het oude niveau levert dit per vier jaar dus €13,2 miljard op. Rutte-I heeft onder het motto “Werken aan winst” deze belasting juist verder verlaagd. Van de 20 grootste bedrijven betalen er 15 geen cent vennootschapsbelasting. Als Nederlandse multinationals 25,5% vennootschapsbelasting zouden betalen, zou dit jaarlijks €16 miljard opleveren, dus €64 miljard in vier jaar.

Belast de rijken naar vermogen.

Het totale financiële vermogen in Nederland is circa €1200 miljard. Hiervan is bijna 60% (€719 miljard) in bezit van de 10% rijksten, en 98% in handen van de bovenste 40%. In 2001 werd de vermogensbelasting afgeschaft en vervangen door een rendementsheffing op vermogen van 1,2%. Deze heffing vervangen door een belasting van 3,25% op al het vermogen zou circa €84 miljard extra opbrengen in vier jaar, bij de huidige belastingvrije voet van €20.785. De cijfers komen van het CBS, geen bekend links bolwerk.

Belast de rijken naar inkomen.

In 1990 werd het toptarief van 72% belasting afgeschaft: het zoveelste kado aan de rijken. De invoering van twee extra belastingschijven van 62% en 72% over een inkomen vanaf respectievelijk €100.000 en €181.000 brengt naar schatting per regeerperiode €4 miljard op.

Geen nieuwe kerncentrale.

De prijs voor de bouw van een kerncentrale is moeilijk betrouwbaar te schatten, en kan oplopen tot €20 miljard. Voor een koopje ben je klaar met vijf, maar dat is alleen de bouw. De mogelijk extreem hoge kosten van afval verwerking, opslag en risico’s van ongelukken zijn daarin niet meegerekend.

Geen subsidies voor asfalt en auto’s.

Tot 2020 is voor 4,5 miljard asfalt gepland. Dat is 0,5 miljard per jaar. Daarbij kosten lease auto’s de staat per jaar een slordige €400 á €500 miljoen. En de prijs van 130 rijden is €230 miljoen, voor langere invoeg stroken en meer verkeersborden: in vier jaar kost dit €4 miljard.

Schrap JSF en Kunduzmissie.

De laatste raming voor de JSF was in 2011: €7,6 miljard, waarvan €0,8 miljard al is uitgegeven. Onderhoud en gebruik kosten nog eens €11,3 miljard over een periode van 30 jaar. Nu stoppen zou ruim €7 miljard opleveren. De Nederlandse uitgaven voor de operatie in Afghanistan tussen 2002 en 2011 zijn geschat op €3,5 miljard. Er zijn structureel kosten overschrijdingen voor extra manschappen, vervoer en munitie. Nu de “politiemissie” in Kunduz afbreken bespaart circa € 0,5 miljard en deze schatting lijkt aan de lage kant, zegt ook de SP.

Schaf de villasubsidie af.

De hypotheek renteaftrek kost de staat €11,2 miljard per jaar. De helft hiervan gaat naar de 20% rijkste Nederlanders, met een bruto inkomen van meer dan €800.000 per jaar. Door de villa subsidie boven een hypotheek van €350.000 af te schaffen, en te beperken tot maximaal 42% aftrek, kan jaarlijks ongeveer €7 miljard worden binnengehaald, dus in vier jaar €28 miljard.

Op deze site staat het verhaal over onze strijd tegen de overheidsinstanties in het “Sociale Nederland”, hoe deze instanties omgaan met chronisch zieken en arbeidsongeschikte mensen.

We hebben altijd gedacht dat mensen, die chronisch ziek en/of arbeidsonge-schikt zijn, door de overheidsinstanties een eerlijke kans krijgen op een menswaardig bestaan. Onze ervaring is dat er zeer ernstige misstanden voorkomen bij deze instanties voor sociale zekerheid, in de manier hoe mensen, die op de rand van het menselijk toelaatbare moeten leven, worden behandeld en aan hun lot overgelaten worden.

We proberen mensen te helpen die in dezelfde situatie terecht gekomen zijn. Hoe ze de sociale en financiële hulp kunnen krijgen waar ze recht op hebben. In Nederland is dit mede door het ontmoedigingsbeleid van onze regering niet makkelijk. Zeker in een situatie dat de gezondheid van iemand, op dat moment, belangrijker is dan het moeten voeren van een juridische procedure.

We begrijpen dat de medewerkers van de instanties voor sociale zekerheid ook mensen zijn die proberen zo goed als mogelijk hun werk te doen. Soms worden echter arbeidsongeschikte en/of chronisch zieke mensen door hun uiterlijk, afkomst, nationaliteit, geaardheid etc. anders behandeld als de rest van Nederland. Hierdoor wordt bij hetzelfde ziektebeeld en fysieke en geestelijke toestand een verschillend oordeel gevormd.

De “Instanties voor Sociale Zekerheid“ voeren een discriminerend beleid dat in strijd is met Art.1

Onze persoonlijke situatie op dit moment is dat we met de rug tegen de muur staan. Mijn partner krijgt van geen enkele instantie hulp of ondersteuning, ondanks dat hij sinds 1996 door de ziekte Sarcoïdose chronisch ziek en invalide is, na 15 jaar gewerkt te hebben. Met als uitzondering de “Compensatie eigen risico” via het CAK van € 54,00 per jaar. Ondanks een modaal inkomen zitten we netto onder de armoede grens, door de extra lasten die we zelf moeten dragen. Deze lasten worden door de voortschrijdende Sarcoïdose en dankzij het huidige overheidsbeleid steeds hoger.

De situatie is ontstaan in de periode 1995 - 1996, mijn partner was toen sinds ruim twee jaar ernstig chronisch ziek door de ziekte Sarcoïdose en wist niet meer hoe lang hij nog te leven had. Onze ervaring met de verzekeringsarts van het toenmalige GAK bestond uit een lijdensweg van discriminatie, huichelarij, vernedering, uitsluiting en leugens.

Tot het stellen van een juiste diagnose was deze verzekeringsarts niet instaat, doordat hij niet beschikte over enige medische kennis over de zeer complexe ziekte Sarcoïdose. Uit onze ervaring weten we dat het bij een ziekte zoals Sarcoïdose, voor een juiste diagnose enige vakkennis vereist is. De verzekeringsarts is hier niet de aangewezen persoon voor. Het was beter de diagnose aan specialisten welke kennis van de betreffende ziekten hebben over te laten.

Mijn partner is in 2005 dankzij de Ombudsman opnieuw gekeurd, bij deze herkeuring is hij volledig afgekeurd. De specialisten in het azM hadden mijn partner in 2006 medisch opgegeven omdat de standaard medicatie voor Sarcoïdose niet het gewenste resultaat gaf. Dankzij het nieuwe medicament Remicade is hij nog in leven, de overheid weigert deze medicatie voor Sarcoïdose vrij te geven. De Remicade wordt sinds 2006 betaald door het azM.

De situatie bij de “instanties voor sociale zekerheid” zijn helaas nog steeds niet verbeterd of opgelost. De problemen worden zorgvuldig in de doofpot gestopt en consequent ontkend.

We hebben besloten om de naam van mijn partner onzichtbaar te maken, dit in verband met onze privacy. De namen van de mensen die verantwoordelijk zijn voor deze misère hebben we laten staan, omdat de informatie die op deze site gepubliceerd is door hun is opgesteld.